am i responsible for my dreams?

Engelleyemiyorum, neredeyse her gece o aynı renkler, aynı mekanlarda bana o zehiri içirmesine izin veriyorum. Kendi içtiğim zehirde ise onu gözümün önüne getirip yıllardır yakamdan atamadığım huyumu lanetle anıyorum, anıyorum ki aynı hatayı bininciye yapmayayım. Yok etmek için yaratılmış gibiyim, yok ettiklerimin artıklarıyla kendime harika şatolar inşa etmesini çok iyi beceriyorum ama.
O orada olmasa da onu görebiliyorum, orada olduğunda da bakamıyorum, bakınca ya uyanıyorum ya da “ne oluyor” sorusuyla afallıyorum.
Kar kalkalı haftalar oluyor, bahar içime girmeye çalışıyor ama kim yapabildi ki bunu şimdiye kadar. İç dünyam sadece “güz”e ait, yüzümse sirklerdeki aynalar gibi zaten.