i got us flowers for my second doom

En başından beri. En beklemediğim mekanda, en niyetsiz anımda birden karşıma çıkıyor, ve gözümün önünden silemediğim parlaklığı zihnimi uyuşturuyor yıllarca. Sadece kendimi kandırıyorum, başkalarını kandırmaktan acizim. İçimden bolca yalan söyledim, sabahlara kadar plan yapıp kendi kuyumu kazdım ama geceleri olduğu kadar gündüz de peşimi bırakmadı. Bazen ona doğru yürüdüm, bazen onun yoluna çıkıp zaferimle dalga geçtim. Bu rezillik, bu umutsuzluk ilk değil. Kalbime bir şeyler tıkıştırmak lazım, gözlerimden sızacak diye korkuyorum, kendimi defalarca ele veriyordum az daha! Sahibinin adını bile unuttuğum çiçeği saklıyorum, o mide bulantısı veren defterleri de. Ama bunu bilinçli olarak yapıyorum. Oysa O bir şekilde bir kaç gün arayla ortası delik bir deftere bi kaç çizik, belki donuk bir bakış atarak geçip gidiyor,ben bir şey yapmıyorum ki! Herşeyi kendi kayda geçiriyor! Ağır yürüyor diye kızardım hep, belki de ben hızlıyım. Bir şeyler zannediyorum ama tamamen yanılıyor da olabilirim.